Dagboek 2 - cattery Catsheavens

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Dagboek 2

Dagboek
Dagboek 2

Later merkte ik pas dat ze doof was. Ik had nog gehoopt dat ze aan één kant iets zou horen, maar na een onderzoek bij de dierenarts in Sint Truiden (Geert Vandersteegen) bleek ze toch echt aan beide oren doof te zijn. Eerst was ik boos, later alleen nog gekwetst. Ik heb dan terug contact opgenomen met de verkoper. Eerst was ze over een ruil niet te spreken, wat ik niet kon begrijpen. Maar later kon ik Trixie toch ruilen voor een horende kat.

Toen ik vroeg wat met Trixie zou gebeuren, kreeg ik daar geen antwoord op. En daarna wou ik het ook niet weten want ik ging al snel van haar houden. Dus ik wou haar niet meer laten gaan. Het ging me om het principe.

Geloof me een dove kat kan harder schreeuwen dan een kind, als ze dan ook nog midden in de nacht wakker werd in een vreemde omgeving en ze zag niemand, zette ze een keelgat open dat je bijna tegen het plafond vloog van de schrik. Roepen had geen zin, ze hoorde je toch niet. Daarbij was iedereen klaar wakker.
Dus hield ik haar altijd bij mij in de buurt.

Dat had Trixie snel door. Als ze me niet zag en ze begon te schreeuwen, wist ze dat ik naar haar toe kwam.

Als ze me dan zag kwam ze snel naar mij toe en begon ze te ronken. Alleen Pukkie moest van dat geschreeuw niets weten. Mintje al helemaal niet en Tom is alleen thuis bij slecht weer. In de zomer komt Tom alleen thuis om te eten en te slapen.

Dus sliep Trixie s’nachts in haar mand naast mijn bed.

Het is een hele aanpassing geweest. Nu weet ze goed wat mag en wat niet mag. Ze kijkt naar de uitdrukking van je gelaat en naar de gebaren die je met je handen maakt. Maar schreeuwen doet ze nog steeds, alleen niet meer zo vaak. Hoe lief ze ook kan zijn een schootkat is ze nooit geworden en een nestje kittens kon ik al helemaal vergeten.

Toen ze krols was, was het helemaal niet meer uit te houden. Dan zat ze constant te schreeuwen. Toen haar krolsheid voorbij was heb ik haar op een maandagavond naar Geert Vandersteeghen en zijn Collega. P. Michielsen gebracht voor de sterilisatie. Ze zou de nacht daar blijven en stond voor de volgende ochtend ingepland. Maar eer het zo ver was, is madam uit haar kooi ontsnapt en in de praktijk op verkenning gegaan en heeft zo het alarm van de praktijk in gang gezet.

Ik had ze nochtans gewaarschuwd dat de klinken van mijn deuren thuis omhoog staan. Anders krijgt Madam (zo noemen we haar) de deur open. Dat was in al die jaren dat de praktijk er was nog nooit gebeurd. Dat kan dan wel zijn en ik geloof hen op hun woord, maar dan wel buiten de waard van Trixie gerekend.
Ze is uitgegroeid tot een hele mooie lieve dame die je graag helpt.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu